Sfeerverslag Senegal Classic januari 2011
Dat de Senegal Classic sporen nalaat, is al lang geen geheim meer. Naast de fysieke uitdaging en het humanitaire engagement, baant de Senegal Classic zich ook een weg in de ziel van de deelnemers. Het avontuur kruipt onder hun huid en spreidt zijn tentakels uit naar het hart, het baant zich een weg door de bloedbaan, nestelt zich in de hersenen en ontlokt de meest gevarieerde gevoelens. Twee dagen na terugkomst, mailde Jef ons volgende mooi brief door, lees en geniet mee:
Brief aan al mijn vrienden van de Senegal Classic
We zitten in het vliegtuig en mijn ogen vallen toe. Een soort rust, die ik zelden vind, daalt over me neer. Ik ben moe, maar niet alleen moe. Ik ben veranderd. Ik kan het nog niet helemaal plaatsen, maar toch weet ik het zeker. Ik ben veranderd, door Afrika, door 'af te zien', door jullie.
Ik ben veranderd door Afrika. In Afrika is alles eenvoudiger. Een Afrikaanse fiets heeft geen versnellingen nodig. Een Afrikaanse maaltijd heeft geen bestek nodig. Een Afrikaanse douche heeft geen stromend water nodig. Een Afrikaans bed heeft geen poten nodig. Een Afrikaanse glimlach heeft geen woorden nodig. Het Afrikaanse 'laisser faire' heeft geen 'stress' nodig. Enkel de essentie blijft in Afirka over, zonder 'ballast'. Niks meer, maar vooral ook niks minder.
Ik ben veranderd door af te zien. Afzien reduceert je functioneren tot 'ademen, drinken, eten' en alles wordt weer eenvoudiger. De rest kan je gewoon geen bal schelen. "Wat zouden we vanavond eten?"... niet over nagedacht. "Hoeveel zouden er nu voor me rijden?"... niet over nagedacht. "Zou ik mijn pas wel bijhebben?"... niet over nagedacht. "Zouden ze mijn stinkend lijf ruiken?"... niet over nagedacht. Nergens over nagedacht. Overleven... leven, dat is het enige waar ik mee bezig was, de essentie!